Aileye yeni bir bebeğin katılması çocuk için yalnızca bir kardeş sahibi olmak anlamına gelmez. Aynı zamanda bugüne kadar alıştığı aile düzeninin değişmesi, anne ve babasıyla kurduğu ilişkinin farklılaşması ve aile içindeki yerini yeniden tanımlamaya çalışması anlamına da gelir. Bu nedenle yeni bir kardeşin doğumuyla birlikte kıskançlık duygusunun ortaya çıkması, çoğu çocuk için beklenebilecek bir durumdur.
Pek çok ebeveyn, büyük çocuğun kardeşine karşı öfkeli davrandığını ya da eskisine göre daha huzursuz olduğunu fark ettiğinde endişelenebilir. Oysa kardeş kıskançlığı her çocukta farklı biçimlerde kendini gösterebilir. Bazı çocuklar kardeşine mesafeli davranırken bazıları daha sık ilgi istemeye başlayabilir. Kimileri yeniden emzik istemek, altını ıslatmak ya da daha bebeksi davranışlar sergilemek gibi daha önce geride bıraktığı davranışlara dönebilir. Bu değişiklikler çoğu zaman çocuğun yeni duruma uyum sağlamaya çalıştığını gösterir.
Yaşamın ilk yıllarında çocuk için anne, baba ya da bakım veren kişi yalnızca ihtiyaçlarını karşılayan biri değildir; aynı zamanda kendini güvende hissettiği kişidir. Bu nedenle bu ilişkinin değiştiğini hissetmesi, onda birbirine zıt duyguların bir arada yaşanmasına neden olabilir. Çocuk bir yandan kardeşini merak edebilir, onunla ilgilenmek isteyebilir; diğer yandan ise ebeveynlerinin ilgisini paylaşmakta zorlanabilir. Bu iki duygunun aynı anda yaşanması oldukça doğaldır.
Aslında kardeş ilişkisi, çocuğun hayatındaki ilk uzun süreli akran ilişkilerinden biridir. Paylaşmayı, sıra beklemeyi, iş birliği yapmayı, çatışmayı ve yeniden uzlaşmayı çoğu zaman ilk kez kardeşiyle deneyimler. Bu yönüyle kardeşler arasındaki zaman zaman yaşanan rekabet ya da anlaşmazlıklar tek başına bir sorun olarak görülmemelidir. Kardeş ilişkileri, çocukların sosyal ve duygusal gelişimlerinde önemli bir öğrenme alanı da oluşturur.
Elbette her çocuk bu değişime aynı hızda uyum sağlamaz. Mizacı, yaşı, aile içindeki dinamikler ve yaşamındaki diğer değişiklikler bu süreci etkileyebilir. Bu nedenle kardeş kıskançlığını yalnızca olumsuz bir duygu olarak değil, çocuğun değişen aile düzenine uyum sağlama çabasının doğal bir parçası olarak değerlendirmek daha bütüncül bir bakış sunacaktır.


